من که دکترم، شما هنوز فوقلیسانسی؟
🍀 سالها پیش، دانشجویی داشتم که هر بار وارد کلاس میشد، انگار با خودش یک طوفان میآورد. دیر میرسید، زود میرفت، وسط درس مزهپرانی میکرد و ...
برگهی پاسخنامهی امتحانش فقط شامل «التماس دعا» با خطمیخی بود. جمع و تفریق بلد نبود. جدی میگویم، واقعاً بلد نبود. نمیدانستیم چطور دیپلم گرفته، اما حالا دانشجوی حسابداری بود. بعضی از اساتید، از فرط خستگی به او نمرهی قبولی میدادند تا شاید دیگر نبینندش.
روزی به او گفتم: «امیدوارم شرکتی که تو حسابدارش میشی، حسابهای خیلی سادهای داشته باشه!» فقط خندید. انگار درس خواندن برایش فقط مرحلهای اجباری بود؛ شاید برای عقب انداختن سربازی، شاید هم به اصرار خانوادهاش.
بعد از چند ترم، پدر و مادرش در جلسهای با مدیران دانشگاه حاضر شدند و با خواهش و تمنا گفتند: «ما میدانیم بچهمان علاقه یا استعداد خاصی ندارد، ولی خب این همه هزینه کردیم... سختی کشیدیم، آخرش هیچی؟ اخراج بشه؟ بدون مدرک؟ یک فوقدیپلم حسابداری که قرار نیست طیاره بسازد. نمیخواهد دانشمند بشود. مدرک را بدهید که دلمان خوش باشد، لااقل پیش فامیل و آشنا سرافکنده نشویم. خودمان هم خسته شدیم.»
همین جملات، به همراه حس مشتریمداری برخی مدیران، کلید دروازهها شد. به همهی گروهها اعلام شد که همکاری کنید تا این دانشجو اخراج نشود و بتواند مدرک فوقدیپلم بگیرد.
🌱 مدرک صادر شد. پایان قصه. یا شاید آغازش.
چند سال گذشت. یک روز یکی از همکاران وارد دفتر اساتید شد و با نیشخندی عصبی گفت: «فلانی را دیدم. برگشته. توی راهرو بود.» با تعجب گفتیم: «یعنی چی برگشته؟ همان که ...»
گفت: «آره. من را صدا زد و گفت: یادتونه به من نمره نمیدادید؟ رفتم فلان دانشگاه، لیسانس و فوقلیسانس گرفتم. الان هم دانشجوی دکترا هستم.»
نمیتوانستیم جلوی خندهمان را بگیریم. نه از تمسخر، بلکه از ناباوری. چطور ممکن است کسی که حتی با ماشینحساب هم نمیتوانست محاسبات ساده انجام دهد، حالا دانشجوی دکترای حسابداری باشد؟
همکارم ادامه داد: تازه یک چیز دیگر هم گفت. با خنده گفتیم: آقای دکتر چه فرمودند؟ - گفت: «استاد، شما هنوز فوقلیسانسی؟ من دیگر دکترم.»
👌 هیچکس نخندید. ما فقط ماندیم با سکوتی سرد، که نه از حسادت بود و نه از شکست. از اشتباهات سیستمی بود که مدرک میدهد، نه مهارت. امضا میکند، نه ارزیابی.
👌 به اینکه همین دکترها میشوند مدیران آیندهی سرزمینم. 👌 این مدرکها فقط یک امضا نیستند، بلکه پیشنویس یک فاجعهاند. مخصوصاً اگر صاحب آن مدرک، امتیاز یا پشتوانه خاصی هم داشته باشد.
